beynimin içinde fırtınalar mı kopuyor ne?

‘yok artık!’ diyerek uyandım bu sabah.

çünkü dün gece rüyamda yanımda oturan ve ağlayarak benimle dertleşen Sultan Abdülhamid den başkası değildi.

beylerbeyi sarayının bahçesinde, denize karşı otururken; ‘ben bunları hak etmedim,  bu sözleri duymak bana acı veriyor.’ diyordu.

görünüşü normal yaşlı bir adam görüntüsüydü. kılık kıyafeti ise her zamanki bakımlılıkla alakasız -o ki ölüm döşeğinde bile doktorunu giyinip öyle labul etmiş biri- gayet sıradan bir yaşlı gibi görünüyordu.

sanki, hâlinin kendisine tebliğ edileceği anmış, gelip onu selanik’e götüreceklermiş gibi bir hava vardı rüyamda. o telaş varmış gibiydi.

kalktı yanımdan, beylerbeyinin camına çıktı. ‘yapma!’ diye bağırabildim sadece.

arkadan 4-5 kişi ‘hadi yap! durduğun bile kabahat.’ diye bağırdılar. dönüp ‘ne yapıyorsunuz?’ diye bağırdım.

atladığını ya da indiğini göremedim.

nedir? neye delalettir, bilemedim.

sanırım bu aralar o’nunla alakalı çok kitap okudum. ara vermeliyim.

This entry was posted on Pazartesi, Şubat 22nd, 2010 at 09:33 and is filed under add katagori canım. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.