adım ajda pekkan, soyadım mumyalanmış insan.

bu seferki zorlama değil, seni seviyorum! dedi az önce adı ajda, soyadı pekkan olan.

bugün bakım günü. bugün değişim günü.

evet doğru tahmin ettin; bugün depresyonun dibi günü.

hayat aynı gökteki gibi, uçuyor anılaaar.

zibilyon oje aldım, hayat hep rengarengarenk!

şimdi diyor ki ajda, (az önce kulağıma söyledi, hemen size yetiştiriyorum.) eğlen güzelim, gününü gün et!

ablaların, yok teyzelerin, yok yok annelerin; yok lan annemin annesi yaşında, ananelerin lafını dinlemek gerek!

ee, nerde kaldık?

bugün kadim dostum tuğrul’un tatil anılarını dinlerken, athena tapınağından bahsettik. yıllar önce oraya gittiğimde ‘burada yaşasaydım ben de afrodit olurdum.’ diye bir çekememezlik, kıskançlık yaşamıştım.

o dönemlerde erkekler, kadınları baştan çıkarmak ya da gönüllerini almak için elma verirlermiş. şimdiki dönemin pırlantası o zamanlar elma.

hayat ne kadar kolay dedim, bir elmayla her şey halloluyor.

gitsem şimdi, bi kamyon elma alsam; eşe, dosta, ihtiyaç sahiplerine dağıtsam, düzelir mi?

yoksa halen umut fakirin ekmeği mi?

az önce karar verdim buna. yani, biliyordum değiştiğimi ama az önce düşündüm ve evet dedim.

bazıları ukala olarak algılasa da bu durumu; ben gerçekleri içimde barındırmama durumu olarak adlandırıyorum.

çok sivri durumlarda,argo tabirle, laf koyma durumuna geçiyorum. bu karşı taraf için sancılı süreç oluyor çünkü zaman etkili bomba misali, söylediğim lafın üzerinde biraz düşünmesi gerekiyor ne söylediğimi anlayabilmesi için.

ama halen iyi aile kızıyım.

terbiyeli, kibar, taşı gediğine koyan…

ama, yine ama, susuyorum halen bazı olaylarda. susuyorum, söylemek istediklerimi bakışlarıma iletiyorum.

eskiden sadece susardım. büyük olaylarda çok derinliği olmayan bakışlar atıp geçerdim. küçük olayları ise görmemezlikten gelirdim.

bu değişim sadece 4 ay gibi bir süre zarfında gerçekleşti diye tahmin ediyorum. yani hatırladığım kadarıyla ilk 4 y önce fark ettim.

24 yıl boyunca büyümemiş, sadece bu 4 ayda büyümüş gibi hissediyorum.

peki bu 4 ay boyunca ne mi oldu?

kayda değer hiçbir şey.

gecenin şarkısı:

GARDEN

akira kosemura

Afterglow

dün düşündüm.

iki saniye kadar…

00:00:01 de açtım gözlerimi.

baktım o iki saniyede hayat duruyor; düşünmedim bir daha.

bırak dedim.

bırak, aksın her şey sen müdahale etmeden.

bırak, hayat devam etsin.

misal; bugün bize gelen yardımcı kadının 18 yaşındaki kızı ölmüş birden bire. kanser olduğunu anlamışlar sonradan.

o da buna dayanamayıp kendini çalışmaya vermiş. gündüz kendini iyice yorup, gece sızarak uyuyabilmek için. kabus görmeden uyuyabilmek için, kafayı yememek için.

binlerce kere şükretmek lazım halimize.

sonrasında da bu yazdığım yazıyı okumanı isterim.

dün benim için farklılıklarla dolu bir gün ve gece oldu.

misal; ilk defa, çocuk esirgeme kurumunda kalan çocuklarla karşılaştım. gerçi çocuk değil,18 yaşındayetişkin kızlardı.

ilk gördüğüm anda ‘ne bunlar böyle ya!’ demiştim ama sonra hikayelerini duyunca kendime kızdım.

küçücük yaşlarda, amcalarının oğullarıyla evlendirilmek, para karşılığı satılmak istenince evden kaçıp, ağaçlıdaki kuruma sığınmışlar.

sadece ikisi değil bu durumda olan, onlarcası var ve hatta binlercesi…

üzüldüm.

cahillik, parasızlık … tanımlandıramadığım şeyler olduğunu anladım ve bu canımı daha da sıktı.

***

dün kandil gecesiydi. ilk defa, arkadaşlarımı arayıp ‘hayırlı kandiller’ demek istedim. yaşımın ilerlemesinden midir bilemedim.

aramadım ama içimden ettiğim dualara onları da kattım.

***

yine dün akşamın ilerleyen hatta dün gece diyebileceğim saatlerde, devrilmiş film izliyorken çalan kapının arkasında kim olduğunu

düşünmek durumunda kaldık. eve gelen misafir, habersizdi ve sevimsizdi.

gelişinin 5. dakikasında kırılan iki küçük camın koskoca mutfağın her köşesine yayılması kanıtlıyordu sevimsizliğini.

olsundu, cam kırılmıştı; kötü enerji o camla paramparça olup gitmişti.

şimdi tek hayalim; bu güzel havada eve gidip, yarım kalan filmimi devrilmiş bir şekilde izlemek.

çalan şarkı: tanrı istemezse yaprak düşmezmiş,

                        tanrı istemezse kimse ölmezmiş …

                         sezen aksu

e ben şimdi ne yapayım? nasıl başlayayım bu güne?

eski zamanlarda, müzik kanalı izlerken, sıradaki parça bana gelsin dediğim zamanlarda yani, en abzürtinges ve salakça şarkı bana gelirken; şimdilerde arabeskin dibine vuruyorum.

hayırdır, ne iş?

bu olaylarla ilgilenen melek kesin bana bir yerden gıcık kaptı.

yoksa, şu beyaz etek giydiğim günde havanın birden kapanmasını neye bağlayabilirim alla sen?

vicdanının sesini dinle bak ne diyor,

senin için bir can, bir can ölüyor.

yıllar sonrası için kendime not: o aptalca havuza gitmemeye karar verdim. gitmek istemeyişimin bir nedeni varmış demek.flat ofise kaydolma düşüncesini kafama sokmaya başladım.

breads açılıyor göktürk’e. bu, her sabah erken kalkılacak, oradan sandsandsandviç alınacak ve servise öyle binilecek demek.

bugünün tarihi 08.07.2010. kardeşin doğum günü organizasyonu için ‘hadi başlayalım’ deme vakti.

bugün, ’sildim, rahatladım.’ derken, yarın için aynı şeyi söyleyebilecek  miyim bilemiyorum.

belki akşam saatlerinde tırımlanırım (tırım tırım aranmaktan uydurulmuş sözcük benzeri unsur).

çöp kutusuna havadan bakarak, yırtıp attığım minicik kağıdı görebilir miyim diye uğraşırım. elimi sokmam; lavaboya inmek için onca yolu tepip kendimi yormam.

böyle.

pişmanlığım için haftaya bugünü bekleyeceğim. o zaman soracağım ‘kendime pişman mıyım?’ diye.

uf! koccaman dünyada uğraştığım, dert edindiğim küçük işlere de bak sen!

neyse…

saat 14:32. öğle çayı geldi.

ajda pekkan – bir köşede yalnız

http://fizy.com/s/15glqd

site yakında güncellemeye girecek. bugün ablamı kafalayabilirsem.

gökkuşağı istiyorum.

kapalı ve aynı zamanda açık bir ruh halim olduğu için…